Peptideklasse
Synthetische peptiden die de ghrelinereceptor (GHS-R1a) op hypofysaire somatotropen binden en pulsatiele groeihormoonafgifte stimuleren, onafhankelijk van de GHRH-signaalweg.
| Verbinding | Werkingsmechanisme | Primair gerapporteerd gebruik | Profiel |
|---|---|---|---|
| Ipamorelin | Selectieve ghrelinereceptoragonist; minimale invloed op cortisol/prolactine | GH-pulsstimulatie, lichaamssamenstelling, slaapkwaliteit | Bekijk profiel |
| GHRP-2 | Krachtige ghrelinereceptoragonist; verhoogt cortisol en prolactine | Onderzoek naar GH-secretagogen | Binnenkort beschikbaar |
| GHRP-6 | Ghrelinereceptoragonist met uitgesproken eetluststimulatie | Onderzoek naar GH-secretagogen en eetlust | Binnenkort beschikbaar |
| Hexarelin | Krachtigste GHRP; aanzienlijke desensitisatie bij herhaald gebruik | Onderzoek naar het GH-secretieplafond en desensitisatie | Binnenkort beschikbaar |
GHRPs zijn synthetische mimetica van ghreline, een endogeen peptidehormoon dat hoofdzakelijk door de maag wordt geproduceerd en inwerkt op de GHS-R1a-receptor in de hypofyse en de hypothalamus. Activatie van GHS-R1a stimuleert de groeihormoonafgifte via een afzonderlijke signaalweg ten opzichte van GHRH — beide signaalwegen zijn complementair en kunnen gezamenlijk worden geactiveerd voor synergistische GH-pulsamplitude. GHRPs onderdrukken somatostatine (het GH-remmende hormoon) niet op dezelfde manier als GHRH-analogen, maar zijn wel minder gevoelig voor somatostatineregulatie dan GHRH-analogen.
GHRPs verschillen aanzienlijk in hun off-target receptoractiviteit. Ipamorelin staat in de onderzoeksliteratuur bekend om zijn selectiviteit: bij onderzoeksdoseringen stimuleert het GH zonder cortisol, prolactine of ACTH meetbaar te verhogen — een profiel dat oudere GHRPs zoals GHRP-2 en GHRP-6 niet delen. GHRP-6 stimuleert bovendien sterk de eetlust via ghrelinereceptoractiviteit in de hypothalamische voedingscentra; dit kan afhankelijk van de onderzoeksopzet een relevante variabele of een ongewenst effect zijn. Hexarelin is het krachtigst, maar ook het meest vatbaar voor receptordesensitisatie bij herhaald gebruik.
Omdat GHRPs en GHRH-analogen op verschillende receptoren aangrijpen, worden ze vaak gecombineerd toegediend om synergistische GH-pulsen te produceren. Ipamorelin in combinatie met CJC-1295 (een langwerkend GHRH-analoog) is een van de meest gerapporteerde onderzoekscombinaties in de GH-asbiology, en de farmacologische rationale voor deze combinatie is goed onderbouwd.
GHRPs werden in de jaren tachtig en negentig ontwikkeld als hulpmiddelen voor het onderzoek naar de GH-secretagoogweg; de ghrelinereceptor werd in 1996 geïdentificeerd. Vroeg klinisch onderzoek toonde bij alle klassevertegenwoordigers robuuste GH-stimulerende effecten aan.
Ipamorelin heeft zich ontwikkeld tot de selectiviteitsgeoptimaliseerde vertegenwoordiger van de klasse en heeft het gunstigste onderzoeksprofiel voor GH-asstudies zonder verstoring van de hypothalamus-hypofyse-bijnieras (HPA-as). Onderzoek heeft de rol van GHRPs onderzocht bij lichaamssamenstelling, herstel, slaapkwaliteit (via door GH gemedieerde slow-wave-slaapeffecten) en veroudering. Het GHRH-GHRP-combinatieparadigma is onderzocht in verouderende populaties waarbij de endogene GH-secretie verminderd is.
Ipamorelin
De meest selectieve GHRP die beschikbaar is als onderzoeksverbinding; produceert een zuivere GH-puls zonder meetbare verhoging van cortisol of prolactine bij onderzoeksdoseringen. Veelgerapporteerde doseringen variëren van 100 tot 300 mcg per dosis, eenmaal tot driemaal daags toegediend via subcutane injectie. Wordt regelmatig gecombineerd met CJC-1295 of Sermorelin voor een synergetisch effect.
GHRP-2
Een krachtige ghrelinereceptoragonist met een grotere cortisol- en prolactinestijging dan Ipamorelin; nuttig in onderzoek waarbij ACTH-asstimulatie een relevante variabele is. Onderzoek heeft de potentiële rol ervan bij GH-secretiestudies en katabole aandoeningen onderzocht.
GHRP-6
Deelt het ghrelinereceptormechanisme, maar stimuleert daarnaast de eetlust sterk via hypothalamische voedingspaden; dit kan afhankelijk van de onderzoeksopzet als voordeel of als storende variabele worden beschouwd. Historisch gezien is dit de meest bestudeerde GHRP in de vroege onderzoeksliteratuur.
Hexarelin
De krachtigste GHRP wat betreft GH-pulsamplitude, maar ook de meest vatbare voor snelle receptordesensitisatie bij herhaalde toediening; wordt vaak ingezet in onderzoek dat specifiek is ontworpen om de plafondeffecten en tachyfylaxie van het GHS-R1a-systeem te bestuderen.