GHRP-2 — Onderzoeksreferentie
GHRP-2 (Groeihormoon Vrijmakend Peptide-2) is een synthetisch hexapeptide dat werkt als agonist aan de groeihormoonsecrtagogenreceptor type 1a (GHS-R1a), ook wel de ghrelinereceptor genoemd. Het stimuleert de pulsatiele afgifte van groeihormoon (GH) vanuit de anterieure hypofyse. GHRP-2 behoort tot de krachtigste leden van de GHRP-klasse en produceert bij equivalente doses sterkere GH-pulsen dan Ipamorelin, met een overeenkomstige toename van hormonale bijeffecten, waaronder een stijging van cortisol en prolactine.
Snelle Referentie
| Parameter | Gerapporteerde Waarde |
|---|---|
| Volledige naam | Groeihormoon Vrijmakend Peptide-2 |
| Aminozuren | 6 (hexapeptide) |
| Molecuulgewicht | ~817 Da |
| Halfwaardetijd | ~30 minuten (gerapporteerd) |
| Veelgerapporteerde doses | 100–300 mcg per injectie |
| Toedieningsroutes | Subcutaan, intramusculair |
| Opslag (gelyofiliseerd) | Koelkast heeft de voorkeur; korte termijn stabiel op kamertemperatuur |
| Opslag (gereconstitueerd) | Gekoeld; gebruik binnen 4–6 weken |
| Regelgevingsstatus | Onderzoeksverbinding; niet goedgekeurd voor therapeutisch gebruik bij mensen |
Overzicht
GHRP-2 werd ontwikkeld tijdens onderzoek naar het ghrelinereceptorsysteem en de farmacologie van groeihormoonsecrtagogenen. Het behoort tot de GHRP-familie, samen met GHRP-6, Ipamorelin en Hexarelin — allemaal hebben zij de ghrelinereceptor als primair doelwit, maar ze verschillen in selectiviteit, potentie en hormonale bijeffecten.
Op receptorniveau bindt GHRP-2 aan GHS-R1a en activeert Gαq/11-signalering, waardoor IP3/DAG-gemedieerde calciumafgifte in hypofysaire somatotrofen wordt getriggerd, wat culmineert in GH-exocytose. Dit mechanisme is onderscheiden van en complementair aan de GHRH-receptorpathway die wordt aangesproken door GHRH-analogen zoals CJC-1295 en Sermorelin. De twee pathways kunnen gelijktijdig worden geactiveerd voor synergistische GH-afgifte.
De klinische onderzoekshistorie van GHRP-2 omvat gebruik als diagnostisch middel voor GH-reserve — de GH-respons op intraveneus GHRP-2 is onderzocht als test voor hypofysaire somatotroofe functie, analoog aan de insulintolerancetest maar zonder de hypoglykemie.
Gerapporteerde Protocollen
Subcutane Toediening
Subcutane injectie is de meest gerapporteerde toedieningsroute in onderzoeksverslagen. Veelgerapporteerde doses variëren van 100 mcg tot 300 mcg per injectie, toegediend 1–3 keer per dag.
- Standaard protocol: 100–200 mcg per injectie, toegediend 1–3 keer per dag. Veelgebruikte injectietijden: bij het opstaan, voor de training en/of direct voor het slapen gaan.
- Nuchtere toestand: Toediening in nuchtere toestand of ten minste 2 uur na een maaltijd wordt veelgerapporteerd om de GH-respons te maximaliseren. Verhoogde bloedglucose en insuline verzwakken de GH-respons op GHS-R1a-stimulatie.
- Cyclusduur: Veelgerapporteerde cycli variëren van 8 tot 16 weken.
Combinatie Met GHRH-Analogen
GHRP-2 wordt veelgerapporteerd in combinatie met GHRH-analogen zoals CJC-1295 of Sermorelin. Omdat GHRP-2 werkt via de ghrelinereceptor en GHRH-analogen via de GHRH-receptor, produceert hun combinatie een synergistische GH-puls. De gecombineerde aanpak behoort tot de meest beschreven GH-as onderzoeksstacks.
Het synergistische potentieel van GHRP-2 plus een GHRH-analoog kan bij equivalente doses een grotere GH-puls produceren dan de Ipamorelin/GHRH-combinatie, vanwege de grotere intrinsieke potentie van GHRP-2 bij GHS-R1a — hoewel dit gepaard gaat met een grotere stijging van cortisol en prolactine.
Gerapporteerde Effecten
Groeihormoonafgifte
Onderzoek heeft GHRP-2 onderzocht op zijn potentiële rol bij het stimuleren van krachtige, acute GH-pulsen vanuit hypofysaire somatotrofen. GHRP-2 produceert GH-pulsen aan de hogere kant van de GHRP-klasse, waarbij menselijke studies significante GH-verhoging na toediening bevestigen. Studies hebben ook een versterkend effect aangetoond wanneer GHRP-2 wordt gecombineerd met GHRH.
IGF-1 Verhoging
Onderzoek heeft GHRP-2 onderzocht op zijn potentiële rol bij het verhogen van serum IGF-1, de primaire stroomafwaartse mediator van de anabole effecten van GH. IGF-1-verhoging is een veelgebruikte biomarker om de biologische activiteit van GH-secretagogenen in de loop van de tijd te beoordelen.
Lichaamssamenstelling
Onderzoek heeft GHRP-2 onderzocht op zijn potentiële rol bij het verbeteren van de lichaamssamenstelling via GH-gemedieerde effecten — waaronder vetvrije massa-opbouw en vetmobilisatie. Deze effecten worden stroomafwaarts gemedieerd via verhoogd GH en IGF-1.
Cortisol- en Prolactinestijging
In tegenstelling tot Ipamorelin — dat selectief is voor GH en minimale hormonale bijeffecten heeft — veroorzaakt GHRP-2 meetbare cortisol- en prolactinestijging naast GH-afgifte. Dit is een consistente bevinding in menselijke GHRP-2-studies. Cortisolverhoging is dosisafhankelijk en voorbijgaand, met een piek doorgaans 15–30 minuten na injectie. Onderzoeksverslagen noemen dit als een betekenisvol verschil met Ipamorelin, met name in onderzoekscontexten waar verhoogd cortisol ongewenst is.
Eetluststimulatie
Onderzoek heeft GHRP-2 onderzocht op zijn potentiële rol bij eetluststimulatie via ghrelinereceptoractivatie. Het eetlustopwekkend effect is minder uitgesproken bij GHRP-2 dan bij GHRP-6, maar is aanwezig en wordt regelmatig vermeld in anekdotische verslagen.
Maagmotiliteit
Onderzoek heeft GHRP-2 onderzocht op potentiële effecten op maagmotiliteit en maagbescherming via de ghrelinepathway. Deze eigenschappen zijn gerapporteerd in preklinische modellen.
Gerapporteerde Bijwerkingen
Gerapporteerde bijwerkingen in onderzoeks- en anekdotische verslagen zijn de volgende.
| Bijwerking | Gerapporteerde Frequentie |
|---|---|
| Cortisolverhoging (voorbijgaand) | Veel voorkomend; dosisafhankelijk; piek 15–30 min na injectie |
| Prolactineverhoging (voorbijgaand) | Veel voorkomend; dosisafhankelijk |
| Verhoogde eetlust | Veel voorkomend |
| Vochtretentie | Incidenteel gerapporteerd; consistent met GH/IGF-1-verhoging |
| Tintelingen of gevoelloosheid in de ledematen | Incidenteel gerapporteerd |
| Hoofdpijn | Incidenteel gerapporteerd |
| Ongemak op de injectieplaats | Veel voorkomend bij elke SubQ/IM-injectie |
| Vermoeidheid | Incidenteel gerapporteerd |
Cortisolzorg: De cortisolverhoging veroorzaakt door GHRP-2 is een betekenisvol verschil met Ipamorelin. Onderzoekers voor wie verhoogd cortisol een specifiek punt van zorg is — bijvoorbeeld mensen met stressgerelateerde aandoeningen of die ook de HPA-asfunctie monitoren — geven veelgerapporteerd de voorkeur aan Ipamorelin of GHRP-2 in lagere doses.
Opslag & Behandeling
Gelyofiliseerd Poeder (Niet-gereconstitueerd)
- Koelkast (2–8°C): Voorkeur; gerapporteerd stabiel gedurende 12 maanden of langer
- Kamertemperatuur: Kortetermijnstabiliteit acceptabel; koelkast sterk aanbevolen
- Vriezer: Acceptabel voor langdurige opslag; vermijd herhaalde vries-dooicycli
- Bescherm tegen licht en vocht
Gereconstitueerde Oplossing
- Koelkast (2–8°C): Gebruik binnen 4–6 weken na reconstitutie
- Niet invriezen van gereconstitueerd GHRP-2
- Bacteriostatisch water is het aanbevolen verdunningsmiddel voor meerdere-dosisflacons
- Gooi weg als de oplossing troebel wordt of deeltjes vertoont
Zie de Reconstitutiehgids voor stapsgewijze instructies.
Veelgestelde Vragen
Hoe verhoudt GHRP-2 zich tot Ipamorelin? Beide binden aan de ghrelinereceptor (GHS-R1a) en stimuleren GH-afgifte. GHRP-2 produceert bij equivalente doses een grotere GH-puls, maar veroorzaakt ook een merkbare stijging van cortisol en prolactine. Ipamorelin is selectiever en zorgt voor GH-afgifte met minimale invloed op cortisol, prolactine of ACTH — waardoor het de voorkeurs-GHRP is in onderzoekscontexten waar hormonale bijeffecten een punt van zorg zijn. GHRP-2 kan worden gekozen wanneer maximale GH-pulsamplitude de prioriteit heeft.
Hoe verhoudt GHRP-2 zich tot GHRP-6? Beide zijn hexapeptiden met vergelijkbare potentie bij GHS-R1a. Het voornaamste verschil is eetluststimulatie: GHRP-6 veroorzaakt meer uitgesproken eetluststimulatie dan GHRP-2 en staat historisch bekend om het opwekken van hongergevoel dat bij hogere doses oncomfortabel kan zijn. GHRP-2 wordt over het algemeen de voorkeur gegeven boven GHRP-6 wanneer eetluststimulatie geen gewenste onderzoeksuitkomst is. Beide veroorzaken een stijging van cortisol en prolactine.
Moet GHRP-2 op een lege maag worden toegediend? Veelgerapporteerde protocollen schrijven toediening voor in nuchtere toestand of ten minste 2 uur na een maaltijd. Verhoogde bloedglucose en insuline onderdrukken de GH-secretie en verzwakken de respons op GHS-R1a-stimulatie. De mate van verzwakking hangt af van de graad van insulineverhoging, en anekdotische onderzoeksverslagen beschrijven consequent dat nuchtere toediening een robuustere GH-respons geeft.
Kan GHRP-2 worden gecombineerd met een GHRH-analoog? Ja. GHRP-2 en GHRH-analogen (CJC-1295, Sermorelin) werken via afzonderlijke receptorpathways en produceren synergistische GH-afgifte wanneer gecombineerd. Deze combinatie behoort tot de meest gerapporteerde benaderingen in GH-asonderzoek. Zie de GHRPs klassepagina en het Groeihormoonsecrietie-mechanisme.
Gerelateerde Pagina’s
Doelen: Spiergroei · Prestaties
Klasse: GHRPs — Groeihormoon Vrijmakende Peptiden
Vergelijkingen: Ipamorelin vs GHRP-2
Referenties & Verdere Lectuur
- Laferrère B, et al. (2005). Growth hormone releasing peptide-2 (GHRP-2), like ghrelin, increases food intake in healthy men. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 90(2), 611–614. PubMed →
- Popovic V, et al. (1995). Hypersecretion of growth hormone after GHRP-6 administration in patients with Cushing’s disease. Acta Endocrinologica, 132(2), 168–172.
- Bowers CY, et al. (2004). Growth hormone-releasing peptide (His-d-Trp-Ala-Trp-d-Phe-Lys-NH2): a novel growth hormone-releasing agent. Endocrinology, in multiple investigations.
- Hataya Y, et al. (2001). A low dose of ghrelin stimulates growth hormone (GH) release synergistically with GH-releasing hormone in humans. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 86(9), 4552–4555. PubMed →